her şeye kader demek yakışık alıyor ağızlara,ama maalesef ki düşünceler hep,keşkelere saplanıp kalıyor.
eğer ki hayatımın bir gününü silmek isteseydim,ben 5 yaşındayken,dedemin hemen yanı başımda otururken,bir bana,bir de abime bakıp,acı bir mübtesim bırakarak gözlerini kapamasını silerdim,tüm o kurtarmak için yapılan çırpınışlarla beraber.
ve o zaman ruhumun bütünü kopmamış olacaktı,yarım kalmıyacaktı bir yanım....
ama dedim ya,bir yol var önümüzde ,kimselerin kestiremediği karanlık sokaklarda yürüyoruz.düpedüz kızıyoruz kendimize,şu yollara.
ve sonunda şu yollarla uzlaşıp,gecelere inat,
çantamızı atıp omzumuza,acı bir gülümseyişle,
yolumuza devam ediyoruz.....
saygılarımla..........