Seni ebedi yolculuğuna uğurladık
ve geride derin acılar bıraktın
kapanılması mümkün olmayan
ama bilemezsin,
nasıl bileceksin ki…
sen bizden gideli
mevsimler sonbahara döndü,
ömrümüzden hazan yaprakları döküldü birer birer..
ayaz gecelerin soğuğu yüreklerimizi üşüttü..
sanki güller bile açmayı unuttu,
bülbüller sustu…
karlar yağdı sokaklarımıza,
boranlar oldu, fırtınalar koptu…
sana ait ne varsa;
ne hayaller, ne ümitler…
hepsi bir anda yok oldu…
gidişin çok zamansız oldu
taze bir fidan gibi koynuna düştüğün toprak;
ana gibi, yar gibi seni sarabiliyormu güzel gözlüm.
üşütüyormu karanlığının bağrında,
ısıtabiliyor mu?
kim bilebilir ki kim…
daha kaç yaprak düşecek ömrümüzden..
kim bilir daha kaç acıya gebe hayat…
zaman umarsızca akıp giderken,
ömür bir değirmen misali
çarkını döndürmeye devam edecek.
sonsuzluğa giden bu ebedi
ve uzun yolun geri dönüşü de olmayacak.
arta kalanlar özlemlerimiz olacak.
biraz buruk, biraz acı,
zaman zaman da içimizi acıtacak
bir hoşseda olarak hatıralarda yerini alacak…
her yeni gün seni bizden
biraz daha uzaklaştıracak
hatıraların kalacak,
gülümsemen,
gözlerinin mavi derinliği
nakış nakış işlenecek yüreklerimize..
ve bu son vedan olacak,
tekrarı yaşanmayacak..

18/07/2007 tarihinde geçirdiği bir trafik kazası sonucu kaybettiğim sevgili ABİMİN anısına..

---

Kullanıcı İmzası:
özlemleri en az, umutları dopdolu,dünleri yargısız,yarınları sorgusuz,eksiksiz yaşam süreçlerine......