Şiir, öze ve zenginliğe aşıktır, öz bir zenginliğe aşıktır bende şiir.

Şiir okurken bir kaç noktaya özellikle bakarım: İlk önce ifadede yalınlık ve yalın kılıç kararlılık ararım; sağa sola yalpalamayan, bakışlarını doruklara dikmiş, bilinçle beslenen, heybetli duruşuyla kendine güveni olan ifadeleri ararım. Sonra imgelerle sağlanmış derinlik ararım şiirde... Şöyle dipten gelen ve beni diplere davet eden (deniz rüyasını anımsayınız), kanımı harlayan, kudurmuş bir derinlik ararım. Sonra da pusulasına bakarım şiirin; beni hangi yoldan nereye götürüyor, gönderdiği yer bana uygun mu ve ben oraya gidersem (işte burada çok çıkarcı davranıyorum) bana ne verecek bu şiir?

“Sanat, sanat içindir!” meta anlayışının avukatları olan burjuva sanatçıları bir tarafa bırakıp “Sanat, halk içindir!” diyen sanatçıları konumuzun üssüne yerleştiriyoruz.

Son günlerde bir hayli “popüler” olan ama adlandıramadığım şiirler(!?) okumaktayım. “Şair”, sağdan soldan topladığı imgelerin kıçına bir tümce takıp onu da alt alta yazınca şiir yazdığını düşünüyor. Aslına bakarsanız bu yazılan “şeyler”deki sözcüklerin sinonimlerini yazıp kendisini yazana gösterseniz muhtemelen “deli saçması” olarak yorumlar. Hatta yazdığı şeyi belki kendisi bile anlamamıştır. Yazılan şiirler halk içinse, halk bunu anlamalıdır.

Kimi şairler şiirlerinde gereğinden fazla bilimsel sözcüklere yer vererek aslında ne kadar “bilgili” olduğunu yansıtmaya çalışır. Oysa amaç, bu bilimsel sözcükleri öğretmek olmalıdır. Şair, alçakgönüllülüğüyle de kendini halka “okutandır”.

Şiirlerimizde neyi işleyeceğiz?
Yeni bir Nebula’yı da işleyebiliriz, herhangi bir virüsü de işleyebiliriz, bitkilerin fotosentezini de işleyebiliriz, kurbağaların sindirim sistemini de...

Esas olan, tüm yönleriyle toplumu işlemektir, işlemeye çalışmaktır.

Her şair (doğal ve genel olarak) başta kendi halkı olmak üzere diğer halkların olumlu ve olumsuz değerlerini özümsediği (lütfen siz “yansıttığı” okuyun) kadar şairdir.

Dostlukla...

Kullanıcı İmzası:
Paylaşımların güneş gibi gökyüzünde parladığı yarınlara söz verenler, merhaba

Yazınızı çok beğendim. Makalemin eksiklerini çok iyi görmüş ve tamamlamışsınız.

Çok teşekkür ediyorum.

Dostlukla...

Kullanıcı İmzası:
Paylaşımların güneş gibi gökyüzünde parladığı yarınlara söz verenler, merhaba

şiirin şiirle anlatımı

ŞİİR

Şiir doyasıya yaşamaktır,
Hayatın her demini.
Kelimelerle arkadaş olmaktır.
Anlatmaktır bütün hisleri.

Duygu yüklü bulutların,
Yoğunlaştığı mevsimdir şiir.
Yağarak pınara dönüşünce,
Bir şey beklemeden hayat verir gönüllere.
Hem de cömertçe.

Şairin görevi;
Nazlı nazlı akan duygu pınarına,
Yön vermektir kalemiyle,
Aslına dokunmadan,
Ama ustaca.

Kısacası;
Ne sihirdir ne keramet.
Biraz ahenk katarak,
Duyguları kelimelere dökmektir,
Şiirdeki marifet.

Ergül SIRKINTI

BİR ŞAİR
BİN HAYAT YAŞAR

Vatanı kurtardım bir gün,
Bir gün uçtum kaf dağına.
Herkese sarıldım bir gün
Bir gün kaçtım yalnızlığa.
Güneşe uzandım bir gün
Bir gün düştüm karanlığa.
Yaşamadıklarım da
Şiir olur bende.

Ağladım,
gözyaşımı yazdım.
Düşündüm,
hüzünleri yazdım.
Dört yanıma baktım
dertleri yazdım.
Kaçamadıklarım da
Şiir olur bende.

Kaç kez olmuştur
güneşli havada ıslanmışım.
Kaç kez olmuştur
kıpırdamadan koşmuşum
Kaç kez,kaç kez
sevdiğimle elele gezmişim
Yapamadıklarım da
Şiir olur bende.

Kullanıcı İmzası:
http://huzur.sehri.com

Tartışma Değerlendirme:

Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece SiirEvim.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır. Sitenin görünümünü oluşturan sayfaların büyük bir kısmı diğer şiir/edebiyat sitelerinden (Antoloji.com, Siir.Gen.Tr, SiirDemeti.com vs..) alınmıştır ancak programlanması tamamen Sinan Eldem'e aittir.