|
| Deprem |
| |
Sene 1983 son günleri Ekim'in...
Depremin feryadıyla Anadolu inledi.
Yüreği parça parça koşuşan askerin , hekimin...
İnsanlar öksüz ,insanlar yetim kaldı inledi...
Deprem sen, savaştan da gaddarsın !
Nerede yoksul, nerede zavallı hep orda varsın..
Zenginin köşkünü beşik gibi sallarsın ,
Yoksulun da yuvasını başına yıkarsın...
Yavru demez, ana-baba demez, bacı demezsin..
Uykudadır , açdır, soğuk demezsin.
Sen sadece sallarsın , acı bilmezsin...
Nedir bu ağıt, neden bu sesler boğuk demezsin !
Sorarım "kaç kişi kaybettiniz ?" dadaşıma...
"Ben diyem iki, dört, sekiz...gerisin sayamıyam"
Dadaş garip, dadaş çaresiz, ne diyem kardeşime...
Her taraf yıkık viran , ben nasıl ağlamıyam ?...
Kader bu..çok mu gördü size, dağı taşı ?
Yolun toprak , damın toprak ,evin toprak...
Öksüz kaldın, yetim kaldın , akmaz gözün yaşı
Sana saldıran o "zalim dev" in toprak !
Sen bu dünyada görmüşsün cehennemi.
Bir yavru ağlar durur "isterim annemi"..
Ötede ihtiyar biri,
Kaybetmiş oğlunu ,kızını, torununu..
Bastonuyla başbaşa , kim çözer sorununu...
Allah'ım sen kurtar bizi felaketten !
Dostumuz kara toprak bizi sallamasın...
Nasıl olsa ona döneceğiz , ama geç ama erken
Kader !
Kimseyi topraktan çıkarıp , toprağa yollamasın !...
1983.- Gaziantep |
| |
| Necmettin Özelçi |
| |
| 7.12.2006 17:44 tarihinde Necmettin Özelçi tarafından kaydedildi. |
| |
| (c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir. |
|
|
| |
|
|
|
287 70 |
|